یک روز عنایت کن و تیری به من انداز

مویی نفروشم به همه ملک جهانت

شیرینتر از این لب نشیندم که سخن گفت

تو خود شکری یا عسلست آب دهانت

باشد که تفرج بکنم دست و کمانت

گر راه بگردانی و گر روی بپوشی

من می نگرم گوشه چشم نگرانت