باشد که تفرج بکنم دست و کمانت

شیرینتر از این لب نشیندم که سخن گفت

تو خود شکری یا عسلست آب دهانت

یک روز عنایت کن و تیری به من انداز

گر راه بگردانی و گر روی بپوشی

من می نگرم گوشه چشم نگرانت

بر سرو نباشد رخ چون ماه منیرت