بر سرو نباشد رخ چون ماه منیرت

باشد که تفرج بکنم دست و کمانت

گر راه بگردانی و گر روی بپوشی

من می نگرم گوشه چشم نگرانت

بر ماه نباشد قد چون سرو روانت

آخر چه بلایی تو که در وصف نیایی

بسیار بگفتیم و نکردیم بیانت