هم در آیینه توان دید مگر همتایت

چشم در سر به چه کار آید و جان در تن شخص

گر تامل نکند صورت جان آسایت

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست

روز آنست که مردم ره صحرا گیرند

خیز تا سرو بماند خجل از بالایت

دوش در واقعه دیدم که نگارین می گفت