روز آنست که مردم ره صحرا گیرند

گر تامل نکند صورت جان آسایت

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست

هم در آیینه توان دید مگر همتایت

خیز تا سرو بماند خجل از بالایت

دوش در واقعه دیدم که نگارین می گفت

سعدیا گوش مکن بر سخن اعدایت