آفرین خدای بر پدری

هیچت از دوستان نیاید یاد

می روی و التفات می نکنی

سرو هرگز چنین نرفت آزاد

که تو پرورد و مادری که تو زاد

بخت نیکت به منتهای امید

برساناد و چشم بد مرساد