که تو پرورد و مادری که تو زاد

می روی و التفات می نکنی

سرو هرگز چنین نرفت آزاد

آفرین خدای بر پدری

بخت نیکت به منتهای امید

برساناد و چشم بد مرساد

تا چه کرد آن که نقش روی تو بست