هر که را دردی چو سعدی می گدازد گو منال

شمع می بینم که اشکش می رود بر روی زرد

با شکایت ها که دارم از زمستان فراق

گر بهاری باز باشد لیس بعد الورد برد

چون دلارامش طبیبی می کند داروست درد