با شکایت ها که دارم از زمستان فراق

اهل دل داند که تا زخمی نخورد آهی نکرد

هیچ کس را بر من از یاران مجلس دل نسوخت

شمع می بینم که اشکش می رود بر روی زرد

گر بهاری باز باشد لیس بعد الورد برد

هر که را دردی چو سعدی می گدازد گو منال

چون دلارامش طبیبی می کند داروست درد