اهل دل داند که تا زخمی نخورد آهی نکرد

زهره مردان نداری چون زنان در خانه باش

ور به میدان می روی از تیرباران برمگرد

حمل رعنایی مکن بر گریه صاحب سماع

هیچ کس را بر من از یاران مجلس دل نسوخت

شمع می بینم که اشکش می رود بر روی زرد

با شکایت ها که دارم از زمستان فراق