ور به میدان می روی از تیرباران برمگرد

عافیت می بایدت چشم از نکورویان بدوز

عشق می ورزی بساط نیک نامی درنورد

زهره مردان نداری چون زنان در خانه باش

حمل رعنایی مکن بر گریه صاحب سماع

اهل دل داند که تا زخمی نخورد آهی نکرد

هیچ کس را بر من از یاران مجلس دل نسوخت