زهره مردان نداری چون زنان در خانه باش

با قضای آسمانی برنتابد جهد مرد

عافیت می بایدت چشم از نکورویان بدوز

عشق می ورزی بساط نیک نامی درنورد

ور به میدان می روی از تیرباران برمگرد

حمل رعنایی مکن بر گریه صاحب سماع

اهل دل داند که تا زخمی نخورد آهی نکرد