عشق می ورزی بساط نیک نامی درنورد

عقل را با عشق خوبان طاقت سرپنجه نیست

با قضای آسمانی برنتابد جهد مرد

عافیت می بایدت چشم از نکورویان بدوز

زهره مردان نداری چون زنان در خانه باش

ور به میدان می روی از تیرباران برمگرد

حمل رعنایی مکن بر گریه صاحب سماع