هیچ کس را بر من از یاران مجلس دل نسوخت

ور به میدان می روی از تیرباران برمگرد

حمل رعنایی مکن بر گریه صاحب سماع

اهل دل داند که تا زخمی نخورد آهی نکرد

شمع می بینم که اشکش می رود بر روی زرد

با شکایت ها که دارم از زمستان فراق

گر بهاری باز باشد لیس بعد الورد برد