شیراز مشکین می کند چون ناف آهوی ختن

آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می برد

ترک از خراسان آمدست از پارس یغما می برد

گر باد نوروز از سرش بویی به صحرا می برد

من پاس دارم تا به روز امشب به جای پاسبان

کان چشم خواب آلوده خواب از دیده ما می برد