من خود به رغبت در کمند افتاده ام تا می برد

چون حلقه در گوشم کند هر روز لطفش وعده ای

دیگر چو شب نزدیک شد چون زلف در پا می برد

حاجت به ترکی نیستش تا در کمند آرد دلی

هر کو نصیحت می کند در روزگار حسن او

دیوانگان عشق را دیگر به سودا می برد

وصفش نداند کرد کس دریای شیرینست و بس