عمر ضایع مکن ای دل که جهان می گذرد

کیست آن فتنه که با تیر و کمان می گذرد

وان چه تیرست که در جوشن جان می گذرد

آن نه شخصی که جهانیست پر از لطف و کمال

آشکارا نپسندد دگر آن روی چو ماه

گر بداند که چه بر خلق نهان می گذرد

آخر ای نادره دور زمان از سر لطف