چندان بچکانید که بر سنگ نشان کرد

مشتاق تو را کی بود آرام و صبوری

هرگز نشنیدم که کسی صبر ز جان کرد

تا کوه گرفتم ز فراقت مژه ای آب

زنهار که از دمدمه کوس رحیلت

چون رایت منصور چه دل ها خفقان کرد

باران به بساط اول این سال ببارید