زنهار که از دمدمه کوس رحیلت

هرگز نشنیدم که کسی صبر ز جان کرد

تا کوه گرفتم ز فراقت مژه ای آب

چندان بچکانید که بر سنگ نشان کرد

چون رایت منصور چه دل ها خفقان کرد

باران به بساط اول این سال ببارید

ابر این همه تاخیر که کرد از پی آن کرد