کمان چفته ابرو کشیده تا بن گوش

در آفتاب جمالت چو موم بگدازد

چنین پسر که تویی راحت روان پدر

سزد که مادر گیتی به روی او نازد

چو لشکری که به دنبال صید می تازد

کدام گل که به روی تو ماند اندر باغ

کدام سرو که با قامتت سر افرازد