سزد که مادر گیتی به روی او نازد

نه آدمی که اگر آهنین بود شخصی

در آفتاب جمالت چو موم بگدازد

چنین پسر که تویی راحت روان پدر

کمان چفته ابرو کشیده تا بن گوش

چو لشکری که به دنبال صید می تازد

کدام گل که به روی تو ماند اندر باغ