نه آدمی که اگر آهنین بود شخصی

که هر که می نگرم با تو عشق می بازد

فرشته ای تو بدین روشنی نه آدمیی

نه آدمیست که بر تو نظر نیندازد

در آفتاب جمالت چو موم بگدازد

چنین پسر که تویی راحت روان پدر

سزد که مادر گیتی به روی او نازد