بر عندلیب عاشق گر بشکنی قفس را

ور نه به هیچ تدبیر از تو گذر نباشد

هوشم نماند با کس اندیشه ام تویی بس

جایی که حیرت آمد سمع و بصر نباشد

از ذوق اندرونش پروای در نباشد

تو مست خواب نوشین تا بامداد و بر من

شب ها رود که گویی هرگز سحر نباشد