شب ها رود که گویی هرگز سحر نباشد

بر عندلیب عاشق گر بشکنی قفس را

از ذوق اندرونش پروای در نباشد

تو مست خواب نوشین تا بامداد و بر من

دل می برد به دعوی فریاد شوق سعدی

الا بهیمه ای را کز دل خبر نباشد

تا آتشی نباشد در خرمنی نگیرد