دل می برد به دعوی فریاد شوق سعدی

از ذوق اندرونش پروای در نباشد

تو مست خواب نوشین تا بامداد و بر من

شب ها رود که گویی هرگز سحر نباشد

الا بهیمه ای را کز دل خبر نباشد

تا آتشی نباشد در خرمنی نگیرد

طامات مدعی را چندین اثر نباشد