به رهت نشسته بودم که نظر کنی به حالم

که ز دوستی بمیریم و تو را خبر نباشد

مکن ار چه می توانی که ز خدمتم برانی

نزنند سائلی را که دری دگر نباشد

نکنی که چشم مستت ز خمار برنباشد

همه شب در این حدیثم که خنک تنی که دارد

مژه ای به خواب و بختی که به خواب درنباشد