نکنی که چشم مستت ز خمار برنباشد

مکن ار چه می توانی که ز خدمتم برانی

نزنند سائلی را که دری دگر نباشد

به رهت نشسته بودم که نظر کنی به حالم

همه شب در این حدیثم که خنک تنی که دارد

مژه ای به خواب و بختی که به خواب درنباشد

چه خوشست مرغ وحشی که جفای کس نبیند