همه شب می پزم سودا به بوی وعده فردا

نمی بیند کست ناگه که او شیدا نمی باشد

جهانی در پیت مفتون به جای آب گریان خون

عجب می دارم از هامون که چون دریا نمی باشد

شب سودای سعدی را مگر فردا نمی باشد

چرا بر خاک این منزل نگریم تا بگیرد گل

ولیکن با تو آهن دل دمم گیرا نمی باشد