عجب می دارم از هامون که چون دریا نمی باشد

مرو هر سوی و هر جاگه که مسکینان نیند آگه

نمی بیند کست ناگه که او شیدا نمی باشد

جهانی در پیت مفتون به جای آب گریان خون

همه شب می پزم سودا به بوی وعده فردا

شب سودای سعدی را مگر فردا نمی باشد

چرا بر خاک این منزل نگریم تا بگیرد گل