نفسی می زد و آفاق منور می شد

گاه چون عود بر آتش دل تنگم می سوخت

گاه چون مجمره ام دود به سر بر می شد

گویی آن صبح کجا رفت که شب های دگر

سعدیا عقد ثریا مگر امشب بگسیخت

ور نه هر شب به گریبان افق بر می شد