گاه چون عود بر آتش دل تنگم می سوخت

مدعی بود اگرش خواب میسر می شد

هوش می آمد و می رفت و نه دیدار تو را

می بدیدم نه خیالم ز برابر می شد

گاه چون مجمره ام دود به سر بر می شد

گویی آن صبح کجا رفت که شب های دگر

نفسی می زد و آفاق منور می شد