می بدیدم نه خیالم ز برابر می شد

چشم مجنون چو بخفتی همه لیلی دیدی

مدعی بود اگرش خواب میسر می شد

هوش می آمد و می رفت و نه دیدار تو را

گاه چون عود بر آتش دل تنگم می سوخت

گاه چون مجمره ام دود به سر بر می شد

گویی آن صبح کجا رفت که شب های دگر