ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند

روز برآمد بلند ای پسر هوشمند

گرم ببود آفتاب خیمه به رویش ببند

طفل گیا شیر خورد شاخ جوان گو ببال

تا به تماشای باغ میل چرا می کند

هر که به خیلش درست قامت سرو بلند

عقل روا می نداشت گفتن اسرار عشق