عقل روا می نداشت گفتن اسرار عشق

ابر بهاری گریست طرف چمن گو بخند

تا به تماشای باغ میل چرا می کند

هر که به خیلش درست قامت سرو بلند

قوت بازوی شوق بیخ صبوری بکند

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه

سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند