قوت بازوی شوق بیخ صبوری بکند

تا به تماشای باغ میل چرا می کند

هر که به خیلش درست قامت سرو بلند

عقل روا می نداشت گفتن اسرار عشق

دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه

سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

کشته شمشیر عشق حال نگوید که چون