دل که بیابان گرفت چشم ندارد به راه

هر که به خیلش درست قامت سرو بلند

عقل روا می نداشت گفتن اسرار عشق

قوت بازوی شوق بیخ صبوری بکند

سر که صراحی کشید گوش ندارد به پند

کشته شمشیر عشق حال نگوید که چون

تشنه دیدار دوست راه نپرسد که چند