تا به بستان ضمیرت گل معنی بشکفت

بلکه آن نیز خیالیست که می پندارند

سعدی اندازه ندارد که چه شیرین سخنی

باغ طبعت همه مرغان شکرگفتارند

بلبلان از تو فرومانده چو بوتیمارند