یاسمین بویی که سرو قامتش

هر زمانی صید دیگر می زند

دست و ساعد می کشد درویش را

تا نپنداری که خنجر می زند

طعنه بر بالای عرعر می زند

روی و چشمی دارم اندر مهر او

کاین گهر می ریزد آن زر می زند