طعنه بر بالای عرعر می زند

دست و ساعد می کشد درویش را

تا نپنداری که خنجر می زند

یاسمین بویی که سرو قامتش

روی و چشمی دارم اندر مهر او

کاین گهر می ریزد آن زر می زند

عشق را پیشانیی باید چو میخ