عشق را پیشانیی باید چو میخ

طعنه بر بالای عرعر می زند

روی و چشمی دارم اندر مهر او

کاین گهر می ریزد آن زر می زند

تا حبیبش سنگ بر سر می زند

انگبین رویان نترسند از مگس

نوش می گیرند و نشتر می زنند