خبر نداری اگر خسته اند و گر ریشند

توانگران که به جنب سرای درویشند

مروتست که هر وقت از او بیندیشند

تو ای توانگر حسن از غنای درویشان

تو را چه غم که یکی در غمت به جان آید

که دوستان تو چندان که می کشی بیشند

مرا به علت بیگانگی ز خویش مران