چشمت آن کرد که هاروت به بابل نکند

دل و دین در سر کارت شد و بسیاری نیست

سر و جان خواه که دیوانه تامل نکند

سحر گویند حرامست در این عهد ولیک

غرقه در بحر عمیق تو چنان بی خبرم

که مبادا که چه دریام به ساحل نکند

به گلستان نروم تا تو در آغوش منی