گر نگارستان تماشا می کند

میل از این خوشتر نداند کرد سرو

ناخوش آن میلست کز ما می کند

حاجت صحرا نبود آیینه هست

غافلست از صورت زیبای او

آن که صورت های دیبا می کند

من هم اول روز دانستم که عشق