یک بامداد اگر بخرامی به بوستان

کو مرهمست اگر دگران نیش می زنند

ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار

همچون طلسم پای خجالت به دامنند

بینی که سرو را ز لب جوی برکنند

تلخست پیش طایفه ای جور خوبروی

از معتقد شنو که شکر می پراکنند