بینی که سرو را ز لب جوی برکنند

ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار

همچون طلسم پای خجالت به دامنند

یک بامداد اگر بخرامی به بوستان

تلخست پیش طایفه ای جور خوبروی

از معتقد شنو که شکر می پراکنند

ای متقی گر اهل دلی دیده ها بدوز