کاینان به دل ربودن مردم معینند

تلخست پیش طایفه ای جور خوبروی

از معتقد شنو که شکر می پراکنند

ای متقی گر اهل دلی دیده ها بدوز

یا پرده ای به چشم تامل فروگذار

یا دل بنه که پرده ز کارت برافکنند

جانم دریغ نیست ولیکن دل ضعیف