بعد از غم رویت غم بیهوده خورانند

اهل نظرانند که چشمی به ارادت

با روی تو دارند و دگر بی بصرانند

هر کس غم دین دارد و هر کس غم دنیا

ساقی بده آن کوزه خمخانه به درویش

کان ها که بمردند گل کوزه گرانند

چشمی که جمال تو ندیدست چه دیدست