وز دست غیر دوست تبرزد تبر بود

از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

دشمن گر آستین گل افشاندت به روی

از تیر چرخ و سنگ فلاخن بتر بود

گر خاک پای دوست خداوند شوق را