دشمن گر آستین گل افشاندت به روی

از دست دوست هر چه ستانی شکر بود

وز دست غیر دوست تبرزد تبر بود

از تیر چرخ و سنگ فلاخن بتر بود

گر خاک پای دوست خداوند شوق را

در دیدگان کشند جلای بصر بود