زبان درکش امروز کان دوش بود

بگفتیم و دشمن بدانست و دوست

نماند آن تحمل که سرپوش بود

به خوابش مگر دیده ای سعدیا

مبادا که گنجی ببیند فقیر

که نتواند از حرص خاموش بود